Een roze dienst



Ik werd door een oud bekende gebeld met de vraag of ik tijdens een bijzondere bijeenkomst een lied wilde zingen. De gelegenheid was een roze dienst. Nou wist ik niet precies wat dat inhield. Uiteraard had ik zelf zo’n dienst niet eerder meegemaakt. Hoewel ik een ellenlange (doch interessante) inleiding kreeg, had ik pas op het laatst door dat het een kerkelijke dienst is voor homoseksuelen, lesbiennes en transgenders. Aha. Neen, ik heb niets tegen homo’s (of lesbiennes en transgenders). Je voelt het misschien al aankomen. Ik ben gewoon niet overtuigd dat God Zijn wil was dat mensen van hetzelfde geslacht bepaalde gevoelens voor elkaar zouden hebben, of dat mensen in een verkeerd lichaam geboren worden. Ik voel de argumenten al als een ware tsunami op me afkomen. “Heb je de laatste jaren onder een steen gewoond?” “Dit is iets van deze tijd en je past je maar aan.” “Ouderwets kreng, hoe durf je?”

Besmet

Homofolie en alle gerelateerde zaken vind ik op zich niet zo spannend. Ik heb natuurlijk makkelijk praten. Ik heb geen gevoelens voor een vrouw. En ik ben ook nog ontzettend blij met mijn lichaam (let wel, ik schrijf niet als narcist, maar als vrouw in een vrouwenlichaam). Ik denk aan alle zaken die God bij de schepping van de aarde als goed heeft bestempeld, maar gauw niet meer perfect bleven. De schepping is getransformeerd van perfect naar gemiddeld, of beter gezegd naar immens slecht. Ik leef in die slechte wereld. Besmet. Ik ben besmet. Allemaal door de zondeval. Het moment dat de mens niet voor het beste koos. Het is voor mij een zoektocht naar wat God van mij vraagt. Soms weet ik het antwoord wel voor mijn persoonlijk leven. Er zijn gevallen waarbij ik de antwoorden heb genegeerd. Maar soms weet ik de oplossing niet. Als ik beweer een christen te zijn, kun je van mij op z’n minst verwachten dat ik iedere keer een poging waag om God te volgen. Om Hem achter na te gaan. Om die antwoorden voor mijn leven na te jagen. Waarom zou dat voor een homo die bijvoorbeeld ook christen is anders zijn?

Persoonlijke reis

Er zijn zoveel zaken waarvan ik geloof dat God het anders heeft bedoeld. Wat doe je als je zelf verwikkeld bent geraakt in zo een dergelijke zaak? We hebben allemaal een persoonlijke reis in dit leven. Een leven wat slechts een seconde is in eeuwigheid. Homo of niet, ben je bereid de route af te leggen die God voor jou heeft uitgestippeld? En wie of wat is je kompas? Eén ding weet ik zeker. Dat we als mens, zeker als gelovigen geroepen zijn om van de mensen om ons heen te houden. Kun je er, ondanks je opvattingen er ook voor de ander zijn? Let (real) love reign.

Aanbevolen post

Do not be afraid (Gedicht)

Dit gedicht heeft slechts een korte introductie nodig. Nog voor de feestdagen in 2013 viel mijn oog op de Bijbeltekst: “But the angel ...

Follow by Email

Magazine Faith

Manlief en ik over multiculti love in Faith

Copyright

Niets wat is gepubliceerd op de website of onder het domein van NEWS OF PEACE valt, mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/ of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van NEWS OF PEACE. © Alle rechten voorbehouden. (2010 – 2016)